Można mieszkać wśród tysięcy ludzi i mimo to nie znaleźć nikogo, kto dostrzeże samotność. Taki świat staje się tłem dla łódzkiej inscenizacji dramatu Sarah Kane. Katarzyna Minkowska przenosi jego rozbitą na głosy opowieść w przestrzeń wielkiego miasta, gdzie pragnienie czułości zderza się z hałasem codzienności.
Premiera przedstawienia „Łaknąć” odbędzie się w sobotę 14 listopada o godz. 19.00 na Dużej Scenie Teatru Jaracza w Łodzi. Spektakl przygląda się potrzebie miłości i konsekwencjom jej niespełnienia. Powraca w nim również lęk przed odrzuceniem oraz nadzieja, że druga osoba usłyszy uczucia, których nie da się łatwo wypowiedzieć.
Premiera i wydarzenia towarzyszące
Po przedstawieniu 15 listopada widzowie będą mogli spotkać się z zespołem. Kolejne spektakle zaplanowano na 20, 21 i 22 listopada. Premierowemu weekendowi towarzyszyć będą spotkania i warsztaty dotyczące twórczości Kane, słuchania siebie oraz budowania bliskości. W teatrze powstanie też Ściana Pragnień, na której publiczność będzie mogła zapisać, czego jej brakuje lub za czym tęskni.
Na scenie pojawią się Mikołaj Chroboczek, Mateusz Czwartosz, Katarzyna Cynke, Dorota Kiełkowicz, Sara Lityńska, Paweł Paczesny, Anna Sarna, Bogusław Suszka i Krzysztof Wach. Gościnnie wystąpią Katarzyna Łubik, Anna Steller i Piotr Stanek. Za scenografię odpowiada Łukasz Mleczak, za kostiumy Jola Łobacz, a za muzykę Wojtek Frycz. Choreografię oraz koordynację scen intymnych powierzono Krystynie Lamie Szydłowskiej.
Sarah Kane w miejskim zgiełku
Angielska dramatopisarka Sarah Kane była związana z nurtem nowego brutalizmu. W swojej twórczości podejmowała tematy śmierci, seksualności, przemocy i chorób psychicznych. Jej dramaty zajęły ważne miejsce także na polskich scenach: inscenizowali je między innymi Krzysztof Warlikowski i Grzegorz Jarzyna. Minkowska, laureatka Paszportu „Polityki” za 2025 rok, szuka w tym radykalnym pisarstwie tego, co przemawia do dzisiejszej publiczności.
„Łaknąć” tworzą cztery głosy. Ich osobiste wyznania przechodzą w odwołania do Biblii, literatury i popkultury, układając się w niespokojną, fragmentaryczną całość. W interpretacji reżyserki ten język przypomina sposób, w jaki współcześnie docierają do ludzi urywki rozmów, reklam czy filmów. Twórcy próbują przyjrzeć się komunikacji ukrytej w tym natłoku i pytają, czy wśród nieustannego miejskiego ruchu możliwe jest prawdziwe spotkanie.
Źródło: Urząd Marszałkowski Województwa Łódzkiego
O autorze
